เนื่องจากบล็อคนี้มีปัญหา แล้วเจ้าของบล็อคก็แก้ไม่เป็น
55
เลยทำการย้ายบล็อคมันซะเลยยย
เข้าไปดูที่ http://ii-sh-sweetkitkat.exteen.com นะค้าบบบบบ >3<
เอิ๊ต*ii-z-sh
2007/Oct/16
2007/Oct/06
Title: Between us 3
Paring: SiwonxHangeng
Auther: earthii/ii-z-Sh
บรรยากาศยามบ่ายที่สวนสาธารณะในวันนี้ไม่สดใสเอาเสียเลย ท้องฟ้าถูกหมู่เมฆมากมายรวมตัวกันบดบังแสงสว่างจากดวงอาทิตย์ไปเสียจนหมดสิ้น เม็ดฝนที่กลั่นลงมาตกกระทบผิวกายไม่ได้ทำให้ร่างที่นอนเหยียดยาวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
...จะขยับได้อย่างไร ในเมื่อหัวใจมันชาหนึบไปหมด...
...จะขยับได้อย่างไร ในเมื่อความรักที่เริ่มก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างต้องมาพังทลายลงแบบนี้...
...ในวันที่ยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำ!!...
...ฮันกยอง...พี่ใช้ความรักแบบไหน รักผมเหรอฮะ??! ความรักของพี่คือแบบไหน??! หรือความจริงแล้ว...พี่ไม่เคยรักผมเลย???!...
...ผมอยู่ตรงไหนในหัวใจพี่....หรือ...ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปอยู่ในหัวใจดวงนั้นสักนิดเลย???!....
"เฮ้อ...." คนที่ใช้ร่มไม้ใหญ่เป็นที่พักพิงถอนหายใจยาว กดลงที่ตำแหน่งของหัวใจแน่น ก่อนจะลุกขึ้นยืน ไม่สนใจจะปัดเศษหญ้าที่ติดตามร่างกายออกสักนิด
ซีวอนล้วงโทรศัพท์มือถือสีดำในกระเป๋ากางเกงออกมาเปิดดู
...36 สายไม่ได้รับ...
มือใหญ่กดไล่รายชื่อดู ก่อนจะพับโทรศัพท์ปิดพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างเศร้าๆ
...สี่วันที่เขาหายออกมาโดยไม่บอกไม่กล่าวใคร คงทำให้ใครหลายคนวุ่นวายกันไม่ใช่น้อย...
...แต่คงไม่ใช่กับใครบางคนสินะ...
...ฮันกยอง...
ซีวอนก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย มืกระชับเสื้อโค้ทตัวใหญ่แน่น นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองไปฝั่งตรงข้ามของถนน ตัดสินใจก้าวออกไปราวกับคนไม่มีสติ ก่อนจะได้ยินเสียงที่กระชากเอาประสาทการรับรู้ทั้งหมดทั้งมวลคืนมา...
"ซีวอน...ระวัง!!!!!!!"
ไม่มีแม้แต่เวลาจะตกใจด้วยซ้ำตอนที่ถูกกระแทกให้กระเด็นออกมานอกพื้นถนน
ไม่มีแม้แต่เวลาจะตกใจกับรถที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงราวมัจจุราชที่จะมาพรากดวงวิญญาณไป
ไม่มี...แม้แต่เวลาจะตกใจกับร่างที่พุ่งเข้ามาผลัก แล้วรับแรงทั้งหมดจากรถนั่นแทน!!!
รู้แต่ตอนนี้ทั้งร่างเหมือนถูกกระชากวิญญาณอย่างแรง ทั้งริมฝีปากทั้งร่างกายแข็งไปหมด มันชาวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า โดยเฉพาะ...ตรงหัวใจ...
"ฮะ...ฮัน..." ซีวอนยืนนิ่ง ริมฝีปากสั่นระริก ก่อนรวบรวมแรงทั้งหมดวิ่งตรงไปที่ร่างคุ้นเคยกลางกองเลือดสีสดที่ไหลริน
"พี่ฮันกยอง!!!!"
...อยากจะให้ภาพทั้งหมดนี้เป็นแค่ความฝันเหลือเกิน...
เม็ดฝนที่ตกกระทบลงมานับเม็ดไม่ถ้วนไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไร เพราะตอนนี้ใจ...มันเจ็บจนชาไปหมดแล้ว
"ซี...ซี...วอน..." เสียงเรียกจากคนในอ้อมกอดทำเอาหยาดน้ำอุ่นๆ ที่แทบไม่เคยไหลหลั่งรินลงมาเป็นทาง
"อย่า...ร้อง...สิ..." ฮันกยองยิ้มบางๆ มือเรียวพยายามยกขึ้นแตะใบหน้าที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่แรงที่มีเพียงน้อยนิดทำให้มือนั้นตกลงมาก่อน ซีวอนคว้ามืออุ่นไว้ก่อนกดแนบลงกับใบหน้าตนแน่น
"พี่ทำแบบนี้ทำไม?? ทำไม..." ซีวอนกระซิบถามกับหลังมือนั้น
ริมฝีปากซีดแย้มออกอีกนิด เสียงที่ตอบกลับมาแผ่วเบาราวกับหากมีลมเบาๆ พัดผ่านก็คงจางหายไปพร้อมกัน...
"นาย...เคยบอก...ว่าชั้น...ไม่เคย...ไม่เคยทำอะไร...ให้นายเลย..."
ฮันกยองหอบน้อยๆ เหนื่อยอ่อนเต็มที
"ทีนี้นายก็...จะได้...รู้เสียที..."
"...ว่า...ชั้น...รัก...นาย...เท่าชีวิต!!!"
ซีวอนแนบหูลงใกล้ๆ ฟังเสียงที่ขาดเป็นห้วงๆ ด้วยหัวใจที่แหลกสลาย
...ไม่รู้มาก่อนว่าความรักที่เห็นแก่ตัวของเขาจะทำลายทุกอย่างได้ขนาดนี้...
"ไม่...พี่ฮันกยอง..." วงแขนที่โอบรอบร่างข้างใต้แน่นขึ้นอีก โอบกอดทั้งร่างกายและหัวใจที่แสนจะอ่อนล้า "ความโง่เง่าของผมต้องไม่แลกด้วยชีวิตของพี่...ความผิดของผม ผมต้องเป็นคนรับ...ไม่ใช่พี่!!!!"
"ได้ยินมั้ยว่าผมต่างหากที่ควรจะเป็นอย่างนี้ ไม่ใช่ฮันกยอง!!!!!!!!!!!!"
ประโยคหลังตะโกนก้องทั่งบริเวณ ราวกับต้องการจะให้คนบนฟ้ารับรู้ถึงความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวล!!!!!!
-------------------------------------------------------------------------------
เสียงเอะอะโวยวายลั่นทำลายความเงียบสงบของโรงพยาบาลเสียสิ้น สายตาที่มองอย่างตำหนิของผู้คนบริเวณนั้นไม่ได้ทำให้เหล่าพลพรรคลิงทั้ง 11 ชีวิตเงียบเสียงลงแม้แต่น้อย ยังคงมุ่งหน้าไปที่แผนกฉุกเฉินพร้อมกับเสียงที่ไม่ได้ลดระดับลงแม้แต่น้อย
"ซีวอน...ซีวอน..."
ร่างบางของฮีชอลปรี่เข้าไปหาคนที่นั่งกุมขมับบนเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินเป็นคนแรก
"ซีวอน...ฮันเป็นยังไงบ้าง??!"
ซีวอนรู้สึกเหมือนทั้งริมฝีปากและลำคอแห้งผากราวขาดน้ำมานานแรมเดือน การกลืนน้ำลายแสนจะยากลำบาก...ลำคอปวดร้าวไปหมด
"ผม...ผมไม่รู้ หมอยังไม่ออกมาเลยพี่ฮีชอล...ทำไงดี..."
ฮีชอลจับน้ำเสียงที่หวาดกลัวระคนสับสนนั้นได้จึงคว้าคนตัวโตเข้ามากอดแน่น
"ฮันกยองต้องไม่เป็นไร...เชื่อพี่เถอะซีวอน ฮันต้องปลอดภัย!!"
ฮีชอลย้ำหนักแน่น บอกให้ทั้งตัวเองและคนฟังมั่นใจ
คังอินจับมืออีทึกที่ทำตาแดงๆ ไว้แน่นก่อนจะส่งสัญญาณให้เพื่อนร่วมวงที่เหลือเดินเข้าไปกอดซีวอนพร้อมกัน
ถ่ายทอดกำลังใจที่พอจะมีเหลือให้กับคนที่ดูเหมือนว่าความหวังจะริบหรี่ลงทุกที
....นายต้องเข้มแข็ง...ซีวอน...เข้มแข็งเพื่อทุกคน....
ประตูห้องฉุกเฉินถูกผลักออก ซีวอนลุกพรวดขึ้น สาวเท้าเข้าไปหานายแพทย์ในชุดฟอร์มผ่าตัดอย่างรวดเร็ว
"คุณหมอครับ..." คนพูดหยุดค้างแค่นั้น พูดอะไรต่อไม่ออก เมื่อสบเข้ากับสายตาที่ค่อนข้างเป็นกังวล แพทย์ที่เป็นเจ้าของไข้ทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย
"คนไข้ถูกกระทบกระเทือนและเสียเลือดมาก ถ้าผ่านคืนนี้ไปได้ ก็จะพ้นขีดอันตราย แต่..." เสียงที่หยุดไปทำเอาลมหายใจของคนฟังขาดห้วงไปด้วย "หมอไม่รับรองว่าคนไข้จะได้รับความทรงจำและการรับรู้กลับมาเหมือนปกติหรือไม่ หมอขอให้เตรียมใจไว้ก่อน...หากคนไข้จะต้องเป็นเจ้าชายนิทรา..."
ร่างสูงโงนเงนก่อนจะทรุดลงนั่งอย่างอ่อนแรง ปากก็พึมพำ
"คืนนี้...คืนนี้เท่านั้น..."
...เถอะน่า!!ขอแค่ผ่านคืนนี้ไปได้ก่อน...ไม่ว่าผลออกมาจะเป็นยังไงเขาก็จะไม่สนอีกแล้ว ต่อให้ต้องคอยดูแลพี่ฮันกยองตลอดทั้งชีวิตก็ตาม...
...ขอแค่พี่ฮันกยองยังอยู่ให้เขาได้ชดใช้สิ่งที่ได้ทำไว้...เท่านี้ก็พอ!!!...
-----------------------------------------------------------------------------
ฮีชอลมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกจุกที่อก สงสารทั้งคนที่นอนไม่รับรู้อยู่บนเตียง และคนที่สภาพใกล้เคียงกัน หรืออาจจะแย่กว่าที่นั่งอยู่ข้างๆ เตียง ก่อนตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้
"ซีวอน..." ร่างบางเรียกเสียงอ่อนก่อนส่งสมุดเล่มเล็กในมือให้ "ชั้นว่านายน่าจะได้เห็นบันทึกนี่นะ"
ซีวอนรับมา สบตากับรุ่นพี่อย่างขอบคุณ ก่อนจะพลิกดู...
ลายมือโย้เย้ราวเด็กอนุบาลหัดเขียน หากทุกๆ เส้นมั่นคง...จนซีวอนสะดุดลมหายใจ...ทุกความรู้สึกของพี่ ทุกเรื่องราว...อยู่ในนี้สินะ...บันทึกเล่มนี้...
'วันนี้ครบรอบหกเดือนแล้วสินะที่ชั้นมาอยู่ทีนี่
ท่ามกลางความหนาวเหน็บและอ้างว้างในที่ที่ไม่คุ้นเคยแบบนี้
ชั้นกลับได้รับความอบอุ่นที่สัมผัสได้จากใครคนหนึ่ง
เส้นใยบางๆ ที่ค่อยๆ ร้อยรัดหัวใจของเรามันเรียกว่าความผูกพันได้ไหมนะ??
ชั้นไม่รู้หรอกว่ามันเรียกว่าอะไร แต่หัวใจของชั้นมันกระซิบบอกว่าความรู้สึกนี้
เรียกว่า...'รัก'
ชั้นคงรักนายสินะ...เชวซีวอน...'
'ตอนนี้ชั้นกับซีวอนคบกันแล้วนะ ไม่สิ ไม่เชิงคบหรอก
ซีวอนไม่ได้มาขอชั้นคบ มันคงแปลกๆ นะ ถ้าซีวอนจะมาขอคบกับชั้นน่ะ
แต่เราสองคนพอจะรู้ว่าต่างคนคิดยังไง เท่านั้นก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ...'
'ไม่พอ...มันไม่จริงเลย ตอนนี้รู้แล้วว่าเพียงแค่นั้นมันยังไม่พอ
คำว่า 'รัก' ที่พูดกับซีวอนไปนับสิบนับร้อยครั้ง แต่ซีวอน...
ไม่เคยพูดคำนั้นแม้แต่ครั้งเดียว ทำไมนะ...มันยากนักหรือไง
มันอาจจะเป็นแค่คำคำเดียว แต่ชั้นก็อยากได้ยินมันนะ...'
'วันนี้ทะเลาะกับซีวอนอีกแล้ว...เบื่อจังเลย
ทำไมเราต้องทะเลาะกันเรื่องเดิมด้วยนะ ไม่เข้าใจกันซะที
ซีวอนก็คงเบื่อ เขาคงเบื่อที่ต้องมาดูแลเราแล้ว
แต่ทำไมถึงยังรั้งกันไว้ก็ไม่รู้...เจ็บเหลือเกิน...'
'ซีวอนวันนี้น่ากลัวเหลือเกิน...เหมือนคนละคนกับที่เคยรู้จัก
ซีวอนคงจะเจ็บอยู่เหมือนกันกับสิ่งที่ชั้นแสดงออก
และคงไม่เข้าใจว่าทำไมชั้นถึงได้ทำท่าเหมือนรังเกียจสัมผัสจากเขานัก
ที่ชั้นไม่ยอมไม่ใช่ว่ารังเกียจหรือไม่รัก
แต่ชั้นกลัว....
กลัวใจของตัวเอง...
นายจะรับมันได้เหรอซีวอน
ถ้าเรามีอะไรกัน ชั้นอาจจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
นายคงจะอึดอัด ถ้าชั้นอยากได้ยินคำว่ารักของนายทุกวัน
ต้องการอ้อมกอดจากนายทุกเวลา
นายคงจะเหนื่อย ถ้าชั้นจะเป็นคนงี่เง่า เอาแต่ใจ
ที่ต้องการให้นายมาเอาใจ มาง้อ มาคอยปลอบ คอยเข้าใจตลอดเวลา
นายคงจะรู้สึกแย่ ถ้าชั้นจะห้ามไม่ให้นายมองใครคนอื่นนอกจากชั้น ห้ามไม่ให้นายยิ้มให้ใครด้วยรอยยิ้มที่ยิ้มกับชั้น หรือแม้แต่ห้ามไม่ให้นายพูดกับใคร ที่ชั้นไม่พอใจ
นายคงจะท้อ กับความรักที่มากเกินไปของชั้น
แล้วถึงวันนั้น...คนที่เจ็บที่สุด ก็จะเป็นเราสองคน
ชั้นรักนาย แต่ชั้นคงทำร้ายนายด้วยความเห็นแก่ตัวของชั้นไม่ได้หรอก...'
'ซีวอนหายหน้าไปหลายวันแล้ว จะเป็นอะไรรึเปล่านะ
ชั้นสวดภาวนาทั้งน้ำตาทุกวินาทีที่หายใจให้นายปลอดภัย
ทุกคนพากันโทรหาตามตัวนายให้วุ่นไปหมด
แต่ชั้นคงไม่มีเวลาโทรหานายหรอก
เพราะชั้นรู้ว่าโทรไปนายก็ปิดเครื่อง
แต่ชั้นจะไปทุกที่ที่นายเคยไป
ไปตามหานาย ให้กลับมาฟังคำขอโทษของชั้น
ให้กลับมาอยู่กับชั้นเหมือนเดิม ชั้นจะไม่ว่านายอีกแล้ว...
ชั้นต้องตามตัวนายให้เจอให้ได้...ชั้นสัญญา...'
ซีวอนปิดบันทึกนั่นพร้อมกับมองร่างที่ถูกเชื่อมด้วยสายระโยงระยางด้วยแววตาแห้งผาก สายตาไม่อาจจับจ้องไปที่อื่นได้ มือใหญ่รวบมือซีดที่ไม่รับรู้มากุมไว้แน่น
...พี่ตื่นขึ้นมาเถอะนะครับ ตื่นขึ้นมามองตาผม พูดคุยกับผมเหมือนเดิม
หรือจะตื่นขึ้นมาด่าผมที่โง่เง่าไม่รู้ค่าความรักของพี่ก็ได้...
...ถ้าพี่ตื่นขึ้นมา ผมจะบอกรักพี่ จะกอดพี่ทุกวัน
ถ้าพี่งอน ผมจะง้อ พี่เจ็บ พี่ร้องให้ ผมจะคอยปลอบ คอยเข้าใจ
ถ้าพี่ไม่อยากให้ผมคุยกับใคร ผมก็จะทำเหมือนคนใบ้
ผมยอมให้ทุกคนทั้งโลกหาว่าผมหยิ่ง ถ้าผมจะเก็บรอยยิ้มไว้ให้พี่คนเดียว
ผมจะมองใครคนอื่นได้ยังไง ในเมื่อสายตาของผมมันหยุดอยู่ที่พี่เท่านั้น...
...พี่ตื่นขึ้นมาทำตามสัญญาก่อนสิครับ ตื่นขึ้นมาขอโทษผมนะ
พี่อย่าใจร้ายทิ้งผมให้เหงาอยู่บนโลกที่มืดมนคนเดียวเลย
พี่รู้มั้ยครับว่าการหายใจต่อไปโดยไม่มีพี่มันยากลำบากเหลือเกิน
ผมแค่อยากจะหายใจไปพร้อมๆ กับพี่
อยากจะสัมผัสทุกรอยยิ้มและทุกหยาดน้ำตาไปพร้อมๆ กับพี่...
ซีวอนหยิบสมุดบันทึกสอดไว้ใต้หมอน ก่อนจะชะโงกหน้าไปจูบหน้าผากเย็นเฉียบเบาๆ
...ผมจะรอนะ...
จะรอวันที่พี่ตื่นขึ้นมาอยู่เคียงข้างผมเหมือนเดิม
จะรอวันที่ผมจะบอกรักพี่ทั้งคำพูดและการกระทำ
ผมจะรอวันนั้น
...ตื่นมาเร็วๆ นะพี่ฮันกยอง...
---------------THE END-------------------------
Talks: เฮ้อออออออออ..................!!!!!!! ถอนหายใจยาวๆ หนึ่งที -"- ตอนแรกเรื่องนี้มีทีท่าว่าจะไม่จบแล้ว แต่ไปอ่านคอมเม้นท์ในบ้านคิทแคทแล้วเอ้อ...เขียนต่อก็ได้ฟระ ฮ่าๆๆๆ จบแบบไม่สวยงามนักแต่ก็ไม่ทำร้ายใจคนอ่านจนเกินไปใช่มั้ยคะ??? แหะๆ (หัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อน -"-) จริงๆ ใจไม่แข็งพอจะให้จบแบบร้ายแรงด้วยล่ะ สารภาพเลยว่าตอนเขียนเกือบมีแบบอารมณ์พาไปเหมือนกัน แต่ยังรั้งไว้ได้ทัน อิอิ
ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนจบค่ะ (โค้งงามๆ อีกที ^^)
edit @ 2007/10/06 20:58:16
2007/Oct/02
Title: Between us 2
Paring: Siwon-x-Hangeng
Auther: ii-z-Sh
-----------------------------------------------------------------------------
"ฮัน...ฮัน....ฮันกยอง!!!"
เสียงฮีชอลเกือบเป็นตะโกนเมื่อเห็นคนที่นั่งกอดเข่าเหม่อลอยอยู่บนโซฟาไม่มีปฏิกิริยาตอบรับสักที คนถูกเรียกถอนหายใจยาวๆ ก่อนหันกลับมาตอบรับคล้ายคนที่เหนื่อยเต็มที
"เป็นอะไรของนายน่ะฮัน ชั้นเรียกไปกี่ทีก็ไม่ขานรับ"
มือเรียวเข้ามาวุ่นวายสัมผัสวัดอุณหภูมิทั่วร่าง จนฮันกยองต้องจับมือนั้นไว้แน่น สายตาที่มองฮีชอลมีร่องรอยของความปวดร้าวจนคนมองสัมผัสได้
ฮีชอลทรุดตัวลงนั่งข้างๆ บีบมือที่จับกันไว้เบาๆ
"นายไม่สบายใจรึเปล่าฮัน?"
สำเนียงที่ใช้แสนจะอ่อนโยนจนคนฟังต้องรีบก้มหน้าลง ทำนบน้ำตาที่อุตส่าห์กลั้นเอาไว้นานพังทลายลงมา น้ำอุ่นๆ หยดต้องมือบางที่กุมไว้แผ่วเบา
"ฮัน..." ฮีชอลอุทานด้วยความตกใจ ก่อนรวบตัวเพื่อนรักมากอดไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะฮัน ไม่ว่าเจอเรื่องอะไร เดี๋ยวนายก็ต้องผ่านมันไปได้..."
ฮันกยองกระชับอ้อมกอดนั้นแน่นขึ้น
"ทำไม...ทำไม??!" เสียงหงุงหงิงพร่ำถามซ้ำไปซ้ำมาจนฮีชอลต้องจับตัวคนตรงหน้าผลักออกเบาๆ มือเรียวประคองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตานั่นไว้ ก่อนจะเกลี่ยมันออกเบาๆ...ไม่ใช่บ่อยครั้งนักที่ฮันกยองจะอ่อนแอจนปล่อยให้ตัวเองร้องไห้แบบนี้....
"นายอย่ากังวลไปเลยฮัน ถ้านายสับสนนักก็มาหาชั้น อย่าลืมว่าไม่ว่าจะเกิดอะไร ชั้นจะไม่ยอมปล่อยให้นายเผชิญคนเดียวเด็ดขาด"
ฮันกยองซบหน้าลงที่ไหล่นั้นเบาๆ
"ทำไมนะฮีชอล?...ทำไมไอ้ซื่อบื้อนั่นมันถึงไม่ใช้อ้อมกอดของมันกอดชั้นไว้อย่างนี้ ไม่ปลอบชั้นด้วยคำพูดหวานๆ เหมือนคำพูดของนาย ไม่ใช้มือที่แข็งแกร่งของมันประคองชั้น ไม่เช็ดน้ำตาให้ชั้นเหมือนที่นายทำ ทำไมมันถึงไม่เข้าใจชั้นเหมือนที่นายเข้าใจ...ทำไม??!"
ฮีชอลลูบศีรษะที่ซบอยู่อย่างต้องการปลอบประโลม
"เพราะมันเป็นสิงโตงี่เง่าน่ะสิ!!" ฮีชอลแกล้งว่าด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น จนฮันกยองอดหัวเราะแล้วพึมพำตามเบาๆ ไม่ได้
"สิงโตงี่เง่า..."
ฮีชอลหัวเราะด้วยความเอ็นดู
"อารมณ์ดีขึ้นแล้วสิ นายน่ะหัวเราะแล้วน่าดูกว่าร้องไห้เยอะเลยนะฮัน อย่าขี้แยนักสิ เข้มแข็งหน่อย..."
มือเรียวผลักศีรษะเพื่อนออกเบาๆ อย่างหยอกล้อ ก่อนเลื่อนมาจับที่ต้นแขน ฮันกยองกัดริมฝีปากแน่น
"ชั้นอ่อนแอมากเลยเหรอฮีชอล?"
"อืม...ชั้นว่าค่อนข้างนะตอนนี้"
"แล้วก็คงจะน่ารำคาญมากๆ ด้วยใช่มั้ย?"
"อะไรทำให้นายคิดอย่างนั้น?"
ฮีชอลจ้องหน้าเพื่อนอย่างคาดคั้น คนถูกมองเหลือบสายตาลงจับมือตนเอง หลบสายตารู้ทันนั่น
"เฮ้อ...บางทีชั้นก็สงสัยนะ...ว่าระหว่างเรา...ชั้นกับซีวอน ตกลงแล้วเราเป็นอะไรกันแน่??!"
"อะไรกัน...คบกันมาตั้งนาน เพิ่งจะมาสงสัยอะไรตอนนี้น่ะหือม์??!"
"ก็..."
"ฮัน...ฟังชั้นนะ" ฮีชอลบีบต้นแขนนั้นแน่นขึ้น "คนเรามันไม่เหมือนกันหรอกในความหมายของคำว่า 'รัก' ที่เหมือนกัน อาจจะใช้การแสดงออกที่แตกต่างกันก็ได้ ซีวอนมันไม่พูด ไม่ได้แปลว่าไม่รักสักหน่อย ทำไมนายถึงใช้คำพูดตัดสินความรู้สึกล่ะ ทำไมนายไม่มองลงไปที่ใจ ใช้ใจนายสัมผัสดูสิ ว่าอะไรคือสิ่งที่ตัวนายและซีวอนต้องการกันแน่?!!"
...สิ่งที่ชั้นต้องการงั้นเหรอ??! ถ้าสิ่งที่ชั้นต้องการมันมากมายและไม่เคยพอล่ะ...ซีวอนจะรับมันได้ไหมนะ??!...
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
ประตูห้องนอนของฮันกยองถูกปิดลงแผ่วเบา ซีวอนยืนทอดสายตามองคนที่นอนซุกตัวใต้ผ้าห่มขดเป็นก้อนกลมอยู่บนเตียงด้วยความเอ็นดูก่อนก้าวเข้าไปใกล้
มือใหญ่เขี่ยผมที่ตกลงมาปรกหน้าเรียวนั้นออก ก่อนก้มลงประทับจูบที่หน้าผากเบาๆ...กลิ่นแบบนี้..สัมผัสแบบนี้สินะ ที่เหนี่ยวรั้งผมไว้ไม่ให้ไปไหน แม้ว่าผมจะยังไม่รู้ความรู้สึกที่แท้จริง...จากหัวใจของพี่ก็ตาม...
"ฮื่อ..." ฮันกยองครางอย่างขัดใจพลางหันหน้าหนี เมื่อถูกรุกรานที่ซอกคอ...ใครกันนะ...มารบกวนเวลาที่ฝันดีแบบนี้??!...
"ซีวอน!!!" เจ้าตัวอุทานดังลั่นเมื่อตื่นขึ้นเต็มตา
"ฮื่อ..." ซีวอนขานรับ หากมือเลื่อนไปปลดกระดุมชุดนอนสีอ่อนออก ริมฝีปากอุ่นเริ่มวนเวียนลงต่ำเรื่อยๆก่อนวกกลับมาแตะแผ่วเบาที่กลีบปากบาง
ซีวอนค่อยๆ ละเลียดชิมริมฝีปากนั้นช้าๆ เนิ่นนาน...ก่อนลิ้นเรียวจะกระหวัดเกี่ยวเข้าไปในโพรงปากหวาน แตะเบาๆ อ่อนโยน จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นเร่าร้อนจนแทบลืมหายใจ
ฮันกยองเผลอเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสเรียกร้องนั่น ยอมตอบสนองอาการออดอ้อนก่อนจะรู้สึกตัว หันหน้าหนี
"พอ...เถอะ...ซีวอน..." ฮันกยองลุกขึ้นนั่งพลางหอบหายใจถี่ๆ
ซีวอนมองหน้าคนรักด้วยความไม่เข้าใจ สายตาเต็มไปด้วยคำถาม
"ทำไม...ทำไมพี่ถึงไม่ยอม..."
"ออกไปนอนข้างนอกเถอะซีวอน..."
"พี่!!!" ซีวอนอุทานเสียงเจ็บปวด "เพราะอะไร?"
"ชั้นเคยบอกนายแล้วว่าชั้นยังไม่พร้อม...นายออกไปเถอะ"
"พี่ไม่พร้อมหรือไม่เคยรักผมกันแน่?!!" คำพูดที่โพล่งออกมานั้น ทำเอาฮันกยองกัดฟันแน่น ตอบโต้ไปด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง
"นายจะเข้าใจอย่างนั้นก็ตามใจ!!!"
"ไม่!!!" ซีวอนตะโกนเสียงดังลั่น"ผมบอกพี่แล้วใช่มั้ยว่าต่อให้จะเป็นยังไงผมจะไม่มีทางเลิกกับพี่เด็ดขาด!!!"
ซีวอนกดคนรักลงราบกับเตียงก่อนจะคร่อมไว้ทั้งตัว ริมฝีปากบดเบียดลงกับกลีบปากนุ่มแรงๆ ด้วยเพลิงโทสะ ฮันกยองขยับจะหันหน้าหนี แต่มือใหญ่คว้าใบหน้านั้นไว้แน่น บีบให้ยอมรับการรุกราน ก่อนจะคลายออกเมื่อรับรู้ถึงปฏิกิริยาที่โอนอ่อนของคนข้างใต้ ฮันกยองฉวยจังหวะที่ซีวอนเผลอ ผลักอกแกร่งออก ก่อนจะสะบัดฝ่ามือฟาดลงที่ใบหน้าคมเต็มแรง
"นาย...ทำแบบนี้ได้ยังไง..." ฮันกยองถามเสียงสั่น
"ทำไมพี่ต้องปฏิเสธสัมผัสของผม??!" ซีวอนลูบใบหน้าที่แดงเพราะฤทธิ์จากฝ่ามือนั่น
"นาย...นายมันเลว นายมันไม่ใช่คน!!!"
ซีวอนฟังคำด่าว่ารุนแรงแล้วอดรู้สึกเจ็บไม่ได้...ผมเป็นอะไรในสายตาพี่ ปีศาจสินะที่พี่มองผมอยู่!!!....
"ออกไป!!!" ฮันกยองแผดเสียงลั่น ชี้นิ้วไปที่ประตู "ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!!!!!!!"
"พี่!!!!!!!!!"
ซีวอนกำมือแน่นก่อนผลุนผลันออกจากห้องไป
ฮันกยองล้มตัวลงบนที่นอน หยิบผ้าห่มขึ้นมากัดไว้ระงับเสียงสะอื้น นึกขัดใจตัวเองที่ไม่เคยเข้มแข็งกับเรื่องของคนคนนี้ได้สักที
...น้ำใสๆ ที่มันไหลลงมา มันทำให้ชั้นมองอะไรไม่ชัด...ไม่ชัดจริงๆ
คงจะเหมือนกับความรักครั้งนี้สินะ...ช่างไม่ชัดเจนเอาเสียเลย
คำว่า 'รัก' ที่ชั้นพูดให้นายฟังมันคงยังไม่พอที่จะทำให้นายแน่ใจได้เลยใช่มั้ย?
ถ้าชั้นไม่รัก...ชั้นจะต้องมาเจ็บปวดแบบนี้ จะต้องมาทนทรมานกับความรักของนายที่ทำร้ายชั้นแบบนี้เหรอ??!...
เพราะรัก...รักมาก ถึงอยากจะทะนุถนอมความรักครั้งนี้ไว้ให้นานเท่าที่จะทำได้ อยากจะทำทุกๆ อย่างให้มีค่าที่สุดในความทรงจำ เพราะอย่างน้อยมันจะยังคงหล่อเลี้ยงหัวใจที่อ่อนล้าเอาไว้แม้ในวินาทีสุดท้าย...ที่สิ้นลมหายใจ!!
แต่นายคงไม่เคยเข้าใจมันสินะ...เชว ซีวอน...
TBC*
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Talks: ตอนนี้แต่งไปก็เศร้าไป แต่งเองอินเอง 555 ดีใจที่มีคนชอบคู่ซีฮันจังเลย >< คู่นี้นี่คนแต่งชอบมากๆๆ แต่มีโครงการว่าจะลงคู่ คิเฮ เป็นคู่ต่อไป...จะลงไม่ลงอันนั้นก็ขึ้นอยู่กับคอมเม้นท์ เห็นจำนวนคนเข้ามาดูเพียบเลย แต่คนเม้นมีอยู่แค่สองคนมันก็ท้ออ่ะนะ เม้นท์กันไว้เป็นกำลังใจกันหน่อยนะจ๊ะ จะติจะชมก็ได้ ไม่ว่าอะไรเลยนะคะ ^^
เอิ๊ต*ii-z-SH
